صحبت از چرخ های فیبر کربنی، در واقع چیز جدیدی نیست. هوندا در اوایل گرندپری 1984 از چرخهای فیبر کربنی استفاده کرد، اما تنها در دهه گذشته بود که چرخهای فیبر کربنی واقعاً شروع به تأثیرگذاری بر صنعت خودرو کردند و این تقریباً به طور کامل به لطف یک شرکت استرالیایی است.
چرخ های فیبر کربن مزایای بالقوه واضحی دارند. فیبر کربن هم سبک و هم بسیار قوی است. هر مهندس خودرو برای کاهش وزن یک وسیله نقلیه تلاش می کند، اما برخی از اقدامات سبک وزن تاثیرگذارتر از سایرین هستند.
چرخ های ماشین اجسام چرخان فنر نشده هستند. کاهش جرم فنر نشده به این معنی است که سیستم تعلیق کار کمتری برای انجام دارد و کیفیت سواری را بهبود می بخشد. کاهش جرم چرخشی همچنین اینرسی را کاهش می دهد و در نتیجه بهبودهای جزئی در شتاب، پیچ ها و ترمز ایجاد می کند. در مقایسه با تمام جرم های فنر نشده و چرخان خودرو، با استفاده از چرخ ها راحت تر در وزن صرفه جویی می شود.
همچنین به همین دلیل است که خودروها از رینگهای آلیاژ آلومینیومی استفاده میکنند، اگرچه گرانتر از چرخهای فولادی هستند، وزن سبکی که به دست میآورند معمولاً ارزش هزینه اضافی را دارد. در حالی که چرخهای فیبر کربنی در حال حاضر بسیار گرانتر از چرخهای آلومینیومی هستند، انتظار میرود که مزایای چرخهای سبکتر را افزایش دهند.

برای یک خارجی، فیبر کربن ممکن است مانند یک ماده عجیب و غریب برای چرخ ها به نظر برسد. بدیهی است که بسیار سبک و قوی است، به همین دلیل در شاسیهای مسابقهای از آن استفاده میشود، اما وقتی فیبر کربن از کار بیفتد، ممکن است بشکند. چرخ شکسته چیز وحشتناکی است. چرخ های ساخته شده از فولاد و آلومینیوم تمایل به تغییر شکل به جای شکستن دارند. یکی از محدودیتهای تولید چرخ آلومینیومی این است که شما باید بتوانید آلومینیوم مذاب مایع را قبل از اینکه جامد شده و کل حفره را پر کند، داخل قالب بریزید. بنابراین هیچ برش نازکی وجود ندارد. این شرکت همچنین در حال حاضر به دنبال تولید کننده خودروهای الکتریکی جدید سبک وزن و کارآمدتر است.







